ก่อนเดินทาง......

ก่อนเดินทางร้อยป่าช้า
มันคือประสบการณ์ในการเรียนรู้ที่จะอยู่คนเดียว

แม้ว่า ใครบางคน อาจจะมองว่าเราบ้า
บ้าไปแล้ว...."ร้อยป่าช้า" คือจำนวนครั้งและสถานที่

ที่ผมอยากจะไป ก่อนจะจบภาระกิจน่าหวาดกลัว(สำหรับใครๆหลายคนนี้)

ด้วยหนังสือซักเล่ม ในชื่อเดียวกันโดยไม่ผ่านบรรณาธิการบริหาร

อยากให้ทุกคนได้อ่านความคิด สันดาน ผ่านกรรมวิธีการเขียนที่มีคนเคยให้คำแนะนำผมว่า

เขียนแบบนี้ ไม่ได้หรอก !
งานเขียนที่ดีสำนวนมันต้องสละสวย พรรณาและบรรยายโวหารออกมาให้คนอ่านรู้สึกได้

ไม่ใช่ แบบนี้ !
ครั้นเคยหักห้ามใจยกเลิกโครงการนักอยากเขียนนี้ไปด้วยความเศร้าเสียดาย

และบอกลากับตัวเองโง่ๆด้วยความเชื่อความคิดคนอื่น มากกว่าตัวเอง

เออหว่ะ เราคงจะเขียนแบบนี้ ไม่ได้จริงๆ

เรามันก็แค่คนบ้าคนนึง
บ้าที่คิดไปเอง เพ้อฝันไปเอง   ว่ามันมีงานสบายๆ ขีดๆเขียนๆ เล่นไปตามอำเภอใจ

แต่มันสามารถสร้างรายได้ เลี้ยงครอบครัวได้  เว้ย เฮ่ย

จึงตัดสินใจเลิกเพ้อฝัน แล้วก็หันหน้า ยอมรับความจริง

ไปประกอบสัมมาอาชีพ ที่เป็นอยู่ ณ ตอนนี้
งานที่ขยันผิดที่ สิบกว่าปี  มีแต่หนี้ หนี้ และก็หนี้.....
จนอยากจะหนีไปนอนคุยกับรากมะม่วงอยู่คนเดียว

แต่มันก็หนีความจริง ไม่พ้นเสียที 
งานที่ทำให้ตาย มันก็แทบไม่ได้มีอะไรดีขึ้นมา

และมีความสุขเพียงชั่วครั้งชั่วคราวด้วยการหลอกตัวเองว่าเป็นอาชีพที่มีเกียรติ

"เกียรติ ที่ หลายคนตั้งเป้ารังเกียจ"

อุปมาคล้ายกับการที่เราตรวจปัสสาวะหาสารเสพติดในร่างกาย  จับพวกเด็กติดยาส่งเข้ารับการบำบัดฯ

สุดท้ายพอมันออกมาจากสำนักงานคุมประพฤติ  ก็กลับเข้าไปในวังวนเสพยาบ้า ต่ออยู่ดี

จะมีสักกี่คน ที่สมัครใจเข้ารับการบำบัด  และเลิกมันได้สมความตั้งใจจริง 
(หากครอบครัวที่บ้านไม่เป็นแรงใจพอ)

ป่าช้าแรกของคืนนี้  ทำอกผมสั่น ขวัญผวา

ไม่ใช่คน  ไม่กลัวผี นะ 

แต่การอยู่คนเดียวต้องระวังความคิด

ทั้งอากาศที่หนาวเย็นยะเยือก ลมพัดแรงผิดปกติ

มันไม่ง่ายเลย ที่สมาธิต้องจดจ่อกับลมหายใจเข้าออกและข่มใจบอกตัวเองให้สู้ๆกับเสียงต่างๆนาๆ

ที่ไม่เคยได้ยิน มาก่อนในชีวิต    คุณอาจจะคิดว่าผมบ้า...

บ้าที่ทำอะไรแบบนี้ ...

บ้าที่คิดไม่เหมือนพวกคุณ ....

"บันทึกร้อยป่าช้า"

จึงเป็นสัญญาที่ผมตั้งใจทำ

และเขียนเอาไว้ก่อนตาย หมายมั่นว่าจะทำมันให้สำเร็จได้

อย่างน้อย นี่คือฝันในวัยเยาว์เพียงไม่กี่ฝัน ที่ตามติดชีวิตผมมาจวบจน อายุปูนนี้

พวกคุณ มีดีอะไร ตรงไหน กันบ้างครับ ? และลงมือทำกันบ้างหรือยัง

ผมเริ่มแล้ว....  แม้ไม่รู้ว่าหรอกว่าพรุ่งนี้

จะมีโอกาสได้ไปนอน   และเขียนบันทึกนี้ในอีกกี่ป่าช้า ต่อไปหรือไม่

อย่างน้อย ผมก็ยังโชคดีที่ผ่านป่าช้าแรกมาได้....

ขอบคุณ ที่อ่านครับ
ตอนแรกๆ อาจจะไม่มีอะไร แต่ตอนต่อไป ไม่แน่ ครับ